بدون عنوان!
همیشه از معذرت خواهی متنفر بودم!
حالا مهم نبود قراره باشه خودم معذرت بخوام یا اینکه کسی ازم عذر بخواد!
نه که از اون دسته آدمای نچسبی باشم که اشتباهات خودشون رو نمیپذیرن و فکر میکنن همه چیزشون درسته....
به خاطر اینکه همیشه فکر کردم آدم بهتره اصن کاری رو نکنه که انقد غلط باشه که نیاز به عذرخواهی داشته باشه!
با عذرخواهی به نظرم چیزی عوض نمیشه آخه ....
حالا که چی؟؟؟
وقتی با یه کلمه نه میشه احساس آدم ها رو نه فکرشون رو نه حالت قلب و روح و جسمشون رو به حالت قبل برگردوند پس انجامش فقط لج آدمو در میاره!
خیلی وقتا اشتباه کردم و جراتش رو هم داشتم که برم و بگم اشتباه کرد....کاری که همه میکنن! منم آدمم خب!
ولی هیچوقت روی اینکه از کسی که به جسمش ،روحش یا منفعتش خواسته یا ناخواسته آسیب رسوندم عذر بخوام رو نداشتم ....
عذر بخوای و بعد متوقع باشی که طرف مقابل با یه لبخند بگه اشکالی نداره ... درک میکنم؟!!؟
برای همینم هست که هیچوقت توی زندگیم نتونستم معذرت کسی رو بپذیرم...
اصن حرصم میگیره از هر کی بهم میگه ببخشید !!!
ببخشم؟
اگه مهم نبودی برام که اصن ناراحت نشدم که معذرت بخواد!
و اگرم انقد مهم بودی که ناراحتم کرده چیو ببخشم آخه؟
اعتماد خودم رو؟؟؟
حسی که چون برام مهم بودی بهت داشتم رو؟؟
یا این حماقت احمقانه که اصن انقد گذاشتم برام مهم بشی که بتونی ناراحتم کنی ؟؟؟؟
کدووومش؟
چطوری رومون میشه بعضی وقتا که بخوایم ببخشند مارو؟؟؟
#impossible
برچسب:
نویسنده: نگار صالحی